روز انتقام گرفتن از ظالم ، سخت تر از روز ستم او بر مظلوم است .

 

                                                    حضرت علی علیه السلام

رفقا سلام ؛

نمی دانم چطور و با کدام زبان ، ناتوانی ام را در پاسخ به این همه لطف و محبت کریمانه شما ، ابراز کنم. از اینکه خدا به این بندۀ تماماً تقصیرش ، آبرو بخشیده ، منت دار و سپاسگزارم.

رفقا ، هیچ وقت تا به امروز این همه بی حرف نشده بودم. این همه گرفتار منی که  نمی دانم کی قرار است دست از سرم بردارد ، ... رها کنم.

چهل روز از یادداشت شهادت مردی گذشت که اساطیر تاریخ کلاه هوش از سر عقلشان در نگاه به قامتش افتاد. با خود می اندیشم چند سال نوری با او فاصله داریم؟ کی تمام می شویم؟ یا کی آغاز می شویم؟

در مقام سخن از مرگ سرخش چنان لفاظی می کنیم که گویی هزار بار آن را تجربه  کرده ایم و دریغ که شهامت حتی بریدن از لقمه نان آلوده به ریا و دروغ و تزویر و تظاهر در ما نیست.

سرم گیج می رود ، نفسم به شماره افتاده، دستی گلویم را فشار می دهد، دوباره یکی انگار مثل کوره درم می دمد ، می خراشد ، می جوشد ....

که نیست جز همان صدای همیشه عصیانگر ارباب معرفت علی (ع) ؛ که به فریاد بر سر تاریخی نعره می زند ؛

رها کنید این دنیای پستی را که به آن چسبیده اید ، و آزاد شوید.

و ما بردگان همیشه عاجز بی غیرت ، که پنبه عافیت در گوشهای کاهلی و نفس پروری و هوس پرواری فرو کرده ایم ، نه صدای به خون نشسته اش را می شنویم و نه به چشمان زخم خوردۀ بی تابش می نگریم

                 

                                                .... توان نوشتنم نیست